Głównym miastem Anglii Wschodniej jest Norwich, posiadające status city (jako jedyne we właściwej części krainy, czyli w hrabstwach Norfolk i Suffolk) i będące siedzibą Uniwersytetu Anglii Wschodniej. Innymi ważniejszymi miastami w regionie są Bury St Edmunds, Felixstowe, Great Yarmouth, Ipswich, King’s Lynn, Lowestoft i Thetford, a uwzględniając także hrabstwa Essex i Cambridgeshire – Basildon, Braintree, Cambridge, Chelmsford, Colchester, Ely, Harlow, Peterborough, Southend-on-Sea oraz Wisbech.

Historia Obszar Anglii Wschodniej był zamieszkany już w paleolicie, o czym świadczą m.in. pochodzące z tego okresu kopalnie krzemieni. Colchester, będący najstarszym udokumentowanym miastem na terenie Anglii, był ważnym ośrodkiem miejskim zarówno przed przybyciem Rzymian jak i w czasach rzymskich. W VI wieku na obszarze tym powstało anglosaskie Królestwo Anglii Wschodniej, które w IX wieku zostało podbite przez Duńczyków. W sporządzonej w 1086 roku na zlecenie Wilhelma Zdobywcy Domesday Book, Anglia Wschodnia widnieje jako jeden z gęściej zaludnionych i najbogatszych regionów kraju, którym pozostawała jeszcze przez kilkaset lat. Swoje bogactwo kraina zawdzięczała głównie hodowli owiec i produkcji wełny, na których opierała się gospodarka regionu.