Andrieja Jeriomienkę.
Ostatecznie 16, 19 oraz 20 Armia radziecka zostały okrążone na północ i wschód od Smoleńska, jednak mimo to wielu jednostkom ze składu tych armii udało się uciec z kotła.
Pomimo taktycznego sukcesu wojsk niemieckich, straty w ludziach i sprzęcie poniesione przez napastników podczas przedłużającej się bitwy były bardzo dotkliwe, a dwumiesięczne opóźnienie natarcia na Moskwę okazało się decydującym czynnikiem dla pokonania Wehrmachtu przez Armię Czerwoną podczas bitwy pod Moskwą trzy miesiące później.
Wstęp 22 czerwca 1941 roku III Rzesza zaatakowała Związek Radziecki, rozpoczynając operację Barbarossa. Na początku ofensywa odnosiła spektakularne sukcesy, a zaskoczeni żołnierze radzieccy nie byli w stanie stawić zorganizowanego oporu. Po trzech tygodniach walk wojska niemieckie dotarły do rzek Dźwina i Dniepr, planując bez zatrzymania kontynuować ofensywę. Natarcie przeciwko głównemu celowi – Moskwie – było prowadzone przez wojska Grupy Armii „Środek” dowodzonej przez gen. Fedora von Bocka. Kolejnym celem tego związku strategicznego na drodze do stolicy ZSRR było miasto Smoleńsk.