Andrzej Wiernik (ur. 14 maja 1940 w Wałbrzychu, zm. 10 października 1999 w Krakowie) – lektor krakowskiego radia i telewizji.

Wiernik urodził się w Wałbrzychu jako trzeci syn Henryka Wiernika i Zofii Vejvody (jej ojciec był Słowakiem). W czasach okupacji niemieckiej wychowywał się wraz z dwoma braćmi: Ryszardem (prawdziwe imię Henryk) i Bogusławem w małej kamieniczce rodzinnego miasta. Ojciec, matematyk z wykształcenia, był oficerem AK, po zakończeniu wojny pracował w kopalni. Młodość spędził pomiędzy rodzinnym miastem a Rzeszowem (Przybyszówka), skąd pochodziła rodzina jego ojca. Po ukończeniu szkoły średniej studiował na AWF, pisząc pracę dyplomową z rehabilitacji. Uprawiał wiele dyscyplin sportu, jak na przykład: piłkę nożną, ręczną, koszykówkę, boks, biegi lekkoatletyczne, biegi płotkarskie, skoki w dal i wzwyż, narciarstwo, pływanie. W trakcie studiów został powołany do wojska, został zakwalifikowany do jednostki specjalnej - 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej pod dowództwem gen. Edwina Rozłubirskiego (dosłużył się stopnia podporucznika). W trakcie służby wybrany jako lektor do tworzącego się krakowskiego ośrodka telewizji polskiej na Krzemionkach, został pierwszym prowadzącym Kroniki, współpracując m.in.