Jadwiga Zienkiewiczówna uczyła się tam w polskim gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki. W październiku 1919 roku Zienkiewiczowie powrócili do Polski.
Ucząc się kolejno w gimnazjach we Włocławku, Płocku i Warszawie, zaangażowała się w działalność harcerską. W 1922 roku została drużynową drużyny gimnazjalnej. W roku następnym zdała maturę i rozpoczęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. W 1924 roku zdecydowała się pójść w ślady ojca i dziadka i zaczęła studiować medycynę. W tym czasie utworzyła 26. Żeńską Drużynę Harcerek i współtworzyła pierwszy żeński hufiec harcerski na Pradze. Od 1925 roku prowadziła zajęcia z najmłodszymi grupami wiekowymi harcerzy − gromadą zuchową „Zuchy Błękitne”. Rok później została kierowniczką Wydziału Zuchów Głównej Kwatery Harcerek. W referacie O Zuchach, wygłoszonym na konferencji programowej instruktorek ZHP w 1926 roku przedstawiła podstawy metodyki zuchowej i ich miejsce w strukturach organizacji harcerskiej. Miała wielki udział w tworzeniu regulaminów i programów pracy z dziewczęcymi gromadami zuchowymi, nowego Prawa Zucha, od początku 1927 roku redagowała dwutygodnik „Zuch”. W latach 1930−1931 była hufcową Hufca XI w Warszawie.