Po wyzwoleniu Albanii w 1944 pracował w szkole partyjnej w Korczy, a następnie otrzymał stanowisko wicedyrektora Wydziału Obrony Ludu (późniejszego Sigurimi) i stopień pułkownika. W tym czasie kilkakrotnie wyjeżdżał do Belgradu, w ramach współpracy między służbami specjalnymi obu krajów. W 1946 uzyskał mandat deputowanego do Zgromadzenia Ludowego. Po usunięciu Koçi Xoxe, przez dwa miesiące pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych. W czerwcu 1947 reprezentował Albanię na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ, która rozpatrywała incydenty na granicy albańsko-greckiej.
W listopadzie 1948 został usunięty ze stanowiska. W 1949 otrzymał posadę wicedyrektora w przedsiębiorstwie budowy dróg w Durrësie, a rok później wicedyrektora przedsiębiorstwa eksportowo-importowego. W latach 1960–1961 zasiadał w komisji ds. cen działającej przy Radzie Ministrów, a następnie został skierowany na stanowisko wicedyrektora kopalni bituminu w Selenicy. 6 października 1982 został aresztowany po napisaniu listu ze skargą do Envera Hodży. W 1983 został uwolniony z więzienia i internowany wraz z rodziną we wsi Mavrove, gdzie przebywał do 1988.