Jakow Władimirowicz Szramczenko, ros. Яков Владимирович Шрамченко (ur. w 1886 r., zm. 17 października 1967 r. w Nowym Jorku) – rosyjski wojskowy marynarki wojennej (kapitan 1 rangi), żołnierz Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej.
W 1906 ukończył korpus morski. Od 1911 służył jako oficer artyleryjski we Flocie Czarnomorskiej. Od 1912 pełnił funkcję starszego oficera artyleryjskiego na krążowniku „Память Меркурия”. Brał udział w I wojnie światowej. Początkowo był oficerem artyleryjskim w 1 dywizjonie niszczycieli. W latach 1915–1916 w stopniu porucznika służył w 2 brygadzie pancerników. W listopadzie 1916 został oficerem artyleryjskim w sztabie dowódcy Floty Czarnomorskiej. Od 1 stycznia 1917 był zastępcą głównego artylerzysty Floty. W sierpniu tego roku objął dowództwo niszczyciela „Biespokojnyj” (). Podczas rewolucji październikowej został aresztowany przez zrewolucjonizowanych marynarzy, ale udało mu się zbiec z aresztu. 25 lutego 1918 został formalnie szefem oddziału operacyjnego sztabu Floty Czarnomorskiej, chociaż faktycznie przestała ona istnieć. W tej sytuacji przez krótki czas służył w ukraińskim ministerstwie morskim Hetmanatu, ale został aresztowany przez petlurowców po przejęciu przez nich władzy. Zbiegł do wojsk Białych gen. Antona I. Denikina.