Wersje nadwoziowe początkowo obejmowały czterodrzwiowy sedan, dwudrzwiowe coupé (Club Coupe) i dwudrzwiowy kabriolet (Convertible Club Coupe), a 31 marca 1951 roku dodano także dwudrzwiowy model o nazwie Cranbrook Belvedere w nowym modnym stylu hardtop coupé. Wszystkie odmiany były sześciomiejscowe, a rozstaw osi wynosił 3 metry (118,5 cala) – taki sam, jak w modelu Cambridge.
Konstrukcja samochodu nie była całkiem nowa, lecz stanowiła przestylizowany, od początku mało nowoczesny wizualnie model z 1949 roku; . Zmiany nie były duże i głównie dotyczyły przedniej części, w której obniżono i spłaszczono z przodu wystającą maskę, ze złagodzonymi przejściami z błotnikami, unowocześniając wygląd. W minimalnym stopniu powiększono dzieloną szybę przednią. Zastosowano nową niższą i szerszą atrapę chłodnicy, którą tworzyły trzy poziome belki ze stali nierdzewnej. Górna, wygięta, stanowiła obramowanie atrapy od góry i z boków, a po bokach były na niej umieszczone prostokątne światła postojowe. Dwie niższe belki były połączone trzema pionowymi żebrami, a przedłużenie zewnętrznych żeber stanowiły kły masywnego zderzaka.