W następnych latach prowadzona była wojna na wyczerpanie, pojawiał się także coraz większy problem palestyńskiego terroryzmu.
Zaskoczenie wojną Jom Kipur w 1973 i jej konsekwencje, zmusiły Siły Obronne Izraela do całkowitej reorganizacji i zmiany podejścia do sposobów prowadzenia wojny. Zmieniono wówczas systemy szkolenia żołnierzy i dowództwa, koncentrując się na konfliktach o małej aktywności działań zbrojnych, metodach prowadzenia walki miejskiej i walce z terroryzmem. Doświadczenie to przydało się podczas wojny libańskiej w latach 1982–1985. Walka z terroryzmem była głównym celem działań podczas pierwszej intifady i intifady Al-Aksa. Zmuszało to izraelską armię do ciągłej przebudowy swojej struktury i poszukiwania nowych metod działania. Kolejnymi wyzwaniami okazały się II wojna libańska i operacja Płynny Ołów, w których izraelskie siły zbrojne walczyły z coraz silniejszymi organizacjami Hamasu i Hezbollahu.
Siły Obronne Izraela były wielokrotnie oskarżane o popełnianie różnego rodzaju zbrodni wojennych od momentu powstania państwa Izrael w 1948.