Po jego śmierci w 1864 roku władzę w kraju przejął jego syn, Ludwik II Wittelsbach.
Królestwo Bawarii w II połowie XIX wieku i I połowie XX wieku Po wojnie francusko-pruskiej król Bawarii Ludwik II Wittelsbach zaproponował, by pruskiego króla Wilhelma I ogłosić cesarzem niemieckim. Po objęciu przez niego władzy, Królestwo Bawarii zachowało uprzywilejowany status i własną armię. Potem Ludwik II spędzał coraz więcej czasu i wydawał coraz więcej pieniędzy na realizowanie własnych projektów, takich jak budowa zamku Neuschwanstein. Z tego powodu popadł w długi, a jego stosunki z ministrami pogorszyły się. 10 czerwca 1886 roku na dwór sprowadzono psychiatrę, który uznał króla za chorego psychicznie. Oficjalnie podano do wiadomości, że osoba niepoczytalna nie może sprawować władzy w kraju. Według współczesnych badaczy nie ma dowodów, aby król Ludwik II chorował psychicznie. Król zmarł w niewyjaśnionych okolicznościach – 13 czerwca 1886 roku odkryto jego ciało w przybrzeżnych wodach jeziora Starnberg. Po śmierci Ludwika na tronie zasiadł jego młodszy brat Otto, cierpiący na chorobę psychiczną i niezdolny do sprawowania władzy, w związku z czym w latach 1886-1912 regencję sprawował stryj obu monarchów, książę Luitpold.