Termin "Eurocontinental Champion" jest połączeniem wyrazów European i Intercontinental. Używany był do określenia wrestlerów, którzy posiadali oba tytuły w jednym momencie. Trzech wrestlerów miało szansę posiadać je w jednym czasie. Pierwszym był D’Lo Brown, który pokonał Mideona o European Championship na gali Fully Loaded 1999, zaś dwie doby później na nagraniach Raw is War pokonał Jeffa Jarretta o Intercontinental Championship. Miesiąc później na gali SummerSlam, Jarrett pokonał Browna zdobywając oba tytuły i stając się drugim Eurocontinental Championem.
10 lutego 2000 na tygodniówce SmackDown!, Kurt Angle pokonał Val Venisa zdobywając European Championship. 17 dni później na gali No Way Out, Angle pokonał Chrisa Jericho o Intercontinental Championship i stał się trzecim posiadaczem równocześnie obu tytułów. Angle trzymał je do WrestleManii 2000, gdzie zawalczył z Jericho i Chrisem Benoit w two-fall triple threat matchu o oba tytuły. Stracił oba mistrzostwa, gdyż Benoit pokonał Jericho przy pierwszym przypięciu o Intercontinental Championship, zaś Jericho zaliczył drugie przypięcie na Chrisie Benoit zdobywając European Championship.