Etylodichloroarsyna jest drażniąca przy stężeniu 1,5 mg/m³.
LCt50 3000–5000 mg·min/m³ ICt50 5–10 mg·min/m³
Pierwsza pomoc W przypadku skażenia skóry lub oczu należy przemywać je dużą ilością wody lub roztworem izotonicznym soli kuchennej; można stosować 0,5% roztwór podchlorynu. W przypadku inhalacji podawać czysty tlen o wilgotności 100%. Nie należy stosować ługów, które, mimo łatwego reagowania z etylodichloroarsyną, wytwarzają toksyczny i parzący tlenek etyloarsyny.
Historia Środek ten został otrzymany w 1881 roku przez W. La Coste. Przez Niemcy został wprowadzony pod koniec I wojny światowej – w marcu 1918 roku – jako lotny środek mający być szybciej i krócej działającym od fosgenu i iperytu siarkowego, i jednocześnie którego skutki miały trwać dłużej od fenylodichloroarsyny. Była trzecim i ostatnim związkiem arsenowym wprowadzonym przez Niemcy pomiędzy 1917 a 1918 rokiem. Użyty był jednak niewiele razy prawdopodobnie z powodu wykorzystywanego z powodzeniem w tamtych czasach iperytu siarkowego. Stosowany był także w mieszaninie z błękitnym krzyżem.
Przypisy
Kategoria:Duszące bojowe środki trujące Kategoria:Parzące bojowe środki trujące Kategoria:Sternity Kategoria:Arsyny Kategoria:Organiczne związki chloru