Paradoks stosu (paradoks sorytu, z gr. σωρείτης sōreitēs) – klasyczny problem z zakresu filozofii języka. Jego autorstwo jest przypisywane Eubulidesowi z Miletu bądź Zenonowi z Elei. Istnieje kilka wersji paradoksu, najczęściej spotykaną jest następująca: Wyobraź sobie stos piasku, z którego pojedynczo usuwane są kolejne ziarna, aż do momentu, kiedy zostanie już tylko jedno. Czy jest ono nadal stosem? Jeśli nie, to kiedy stos przestał nim być?
Usuwanie kolejnych ziaren, do momentu kiedy zaistnieje opisana sytuacja, doprowadza do następującej konkluzji: stos może składać się z jednego ziarna. Wynika z tego, że: jeśli jedno ziarno piachu to wciąż stos, usunięcie tego jedynego ziarna i tak nie sprawi, że stos nie przestanie istnieć, a jedynie wartość liczbowa ziaren przybierze niepoprawną wartość.
Warianty Na gruncie logiki paradoks stosu można przedstawić używając przykładowych dwóch przesłanek: Milion ziarenek piasku jest stertą. Sterta, z której usunie się jedno ziarenko piasku, pozostaje stertą. Jeśli obie te przesłanki są prawdziwe, to używając indukcji matematycznej możemy wykazać, że dowolna liczba ziarenek piasku mniejsza niż milion jest stertą, w szczególności zero albo jeden.