W 1512 odnotowano, że wielki mistrz krzyżacki Albrecht w drodze do Królewca przejeżdżał z Międzyrzecza do Pniew i z Pniew pojechał do Poznania.
Pniewy jako miasto prywatne należące do polskiej szlachty w wyniku transakcji lub dziedziczenia przechodziły z rąk do rąk, stając się własnością najpierw Potulickich (XVI w.), następnie Ostrorogów (XVII w.), aż w XVIII w. miasto przejęły rodziny Rydzyńskich, Szołdrskich i Mielżyńskich. Ostatni właściciele miasta pochodzili już z Niemiec. Była to rodzina Massenbach, która przejęła dobra pniewskie w 1834. W XVI w. Pniewy były już dużym miastem. Posiadały rynek, ratusz, kościół, mury obronne oraz dwie bramy Lwówecką i Poznańską. Działają liczne cechy rzemiosł m.in. sukienniczy, garbarski. Istnieje szkoła, organizowane są targi i jarmarki. Od 1698 działa pniewskie Bractwo Strzeleckie.
Gospodarka i rzemiosło W latach 1475-1481 w mieście odnotowano młyn zbożowy napędzany siłą koni oraz wiatrak. W mieście w XV wieku rozwijało się rzemiosło. W 1425 imiennie odnotowano szewca Stanisława. W 1426 wspomniany został Szczepan kowal. W 1443 odnotowano krawca Jana zwanego Krukiem, w 1481 zmarł Mikołaj kuśnierz, a w 1506 wspomniano tkacza Wojciecha. W 1553 wystawiono przywilej dla cechu kuśnierzy z Pniew.