Państwo plemienne – forma organizacji społeczeństw znajdujących się na etapie wspólnoty plemiennej.

Europejskie państwa plemienne Europejskie państwa plemienne nie miały charakteru terytorialnego (nie miały wytyczonych granic), lecz personalny – ich organizacja opierała się na związku osób o wspólnym pochodzeniu i najczęściej posługujących się tym samym językiem. Funkcje państw plemiennych były ograniczone do zapewnienia bezpieczeństwa zewnętrznego (wojskowość) i wewnętrznego poprzez stosowanie prawa zwyczajowego (sądownictwo).

Na etapie demokracji wojennej głównym organem władzy był wiec – zgromadzenie wszystkich wolnych członków plemienia zdolnych do noszenia broni. Do jego zadań należały: wypowiadanie wojny i zawieranie pokoju, rozstrzyganie najważniejszych spraw sądowych (pozostałe rozstrzygali wybierani na wiecu naczelnicy ziem) oraz wybór wodza na czas wojny (łac. dux).

Pierwszą udaną próbę przekształcenia doraźnego związku plemiennego Germanów w organizację o charakterze państwowym podjął król Markomanów – Marbod. Stworzył on około 8 r. p.n.e. na terenie dzisiejszych Czech dość silną organizację opartą na wzorach rzymskich. Wpływy Marboda objęły także wiele innych plemion germańskich.