W połowie lipca 1941 Stepan Łenkawski podczas narady we Lwowie stwierdził: „Jeśli chodzi o Żydów, zastosujemy wszystkie metody, jakie służą do ich zniszczenia”. Jarosław Stećko, aresztowany przez Niemców szef kilkudniowego rządu ukraińskiego, w napisanym w tym czasie dla śledczych swoim życiorysie poparł niemieckie metody eksterminacji Żydów na Ukrainie. Zdaniem Kaia Struvego i Johna-Paula Himki banderowcy poprzez udział w antyżydowskiej przemocy starali się pokazać bliskość programową z Niemcami w kwestii stosunku do Żydów i przekonać Niemców do idei powołania państwa ukraińskiego pod swoim kierownictwem. Dużą rolę w ułatwieniu realizacji pogromów lwowskich odegrała propaganda ukraińskich nacjonalistów z OUN-B, którzy umiejętnie podsycali antysemickie nastroje na Ukrainie.
Kai Struve uważa, że w dużej mierze nie powiódł się zamiar Niemców wciągnięcia ludności cywilnej Lwowa do antyżydowskiej przemocy podczas Dni Petlury, w przeciwieństwie do pogromu z początku lipca 1941. Wynikało to z odmiennych okoliczności panujących we Lwowie pod koniec lipca 1941 (opadnięcie euforii wywołanej wyzwoleniem spod sowieckiej okupacji, brak impulsu wywołującego „gniew ludu”, jakim było wcześniej odkrycie ciał ofiar masakr więziennych NKWD, rozczarowanie Ukraińców nieuznaniem przez Niemców ukraińskiej państwowości).