thumb|242px|rok 1933 242px|thumb|dzwonnica parawanowa thumb|242px|ruiny dworu obronnego w Płonnej Płonna (j. łemkowski Полонна) – osada w gminie Bukowsko, powiecie sanockim, województwie podkarpackim. Leży w dolnej części stoku opadającego od masywu Rzepedki łagodnie ku północy, do doliny potoku Płonka. Położona jest przy drodze wojewódzkiej nr 889.
Historia Płonna od 1340 do 1772 znajdowała się na terenie województwa ruskiego, na ziemi sanockiej. W okresie zaborów (od 1772 do 1852) osada należała do cyrkułu leskiego, następnie sanockiego. W 1867 utworzono powiat sanocki, na terenie którego znajdowała się miejscowość. Była wówczas częścią gminy Bukowsko w prowincji Galicja.
Płonna była lokowana na stoku Bukowicy najpierw na prawie niemieckim w 1439, a następnie prawie wołoskim. Od 1488 posiadała już drewnianą cerkiew, a od 1539 także własność Mikołaja Herburta Odnowskiego. W XVI wieku przejęła dobra Tarnawskich, w XVII w. Stanisławskich, a następnie Cieszanowskich.
Jak pisze Władysław Łoziński w książce „Prawem i lewem”:
Popularny w okolicy przekaz mówi, że dwadzieścia lat później Płonną dotknął tragiczny w skutkach najazd tatarski. W jego trakcie większość mieszkańców wsi wraz z popem miała ponieść męczeńską śmierć w podpalonej przez Tatarów drewnianej cerkwi.