Jerzy Ludwik Choróbski ps. „Ludwik” (ur. 22 listopada 1902 w Podhajcach, zm. 22 sierpnia 1986 w Warszawie) – polski neurochirurg, neuropatolog i neurofizjolog, profesor, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Stanisława i Wandy z Buynowskich. Pobierał nauki w gimnazjach w Krakowie i Wiedniu. W 1920 ukończył Kolegium oo. Jezuitów w Chyrowie, gdzie uzyskał świadectwo dojrzałości. Podjął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Podczas nauki był wiceprezesem Centrali Akademickich Związków Samopomocowych oraz wolontariuszem w Zakładzie dla Psychicznie Chorych w Kobierzynie. 12 listopada 1926 roku uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich, a już w styczniu 1927 roku wyjechał na szkolenia we Francji i Szwajcarii, gdzie studiował psychiatrię w Klinice Psychiatrycznej Eugena Bleulera, a potem pracował w Klinice Neurologicznej Georgesa Guillain. Kontynuował naukę na Oddziale Neurologicznym Clovis Vincenta, uczęszczał na konsultacje eksternistyczne Józefa Babińskiego i uczestniczył w operacjach neurochirurgicznych Thierry de Martel'a. W 1928 roku rozpoczął pracę w Klinice Chorób Nerwowych Uniwersytetu Warszawskiego, należał do tzw. szkoły prof. Kazimierza Orzechowskiego. W 1930 uzyskał stypendium Madeleine Ottman i wyjechał do Kanady, aby prowadzić badania nad padaczką.