W 1898 wieś liczyła 1002 osób zamieszkujących 181 domów.
W połowie XIX wieku właścicielem posiadłości tabularnej Pielnia Dolna i Górna był Ludwik Rylski. W okresie rzezi galicyjskiej z rąk chłopów zginął właściciel Pielni, Horodyński. Jego żona Leopoldyna Horodyńska (1816-1897) w drugiej połowie XIX wieku była właścicielką ziemską w Pielni Dolnej i Górnej. Ufundowała później kościół Wszystkich Świętych w Dudyńcach oraz ochronkę ss. Służebniczek NMP ze Starej Wsi w Pielni. Na początku XX wieku właścicielem dóbr tabularnych był Eustachy RylskiAlojzy Zielecki, Życie gospodarcze, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995. s. 405..
W II Rzeczypospolitej wieś w powiecie sanockim województwa lwowskiego. Po 1944 większość Rusinów wyjechała na Ukrainę (rejon tarnopolski) lub została przesiedlana na Ziemie Odzyskane. Wieś palona przez UPA w 1946 dwa razy, z pożogi ocalało 10 domów. W czasie napadów zamordowano 12 PolakówArtur Bata "Bieszczady w ogniu", Rzeszów 1987 s. 152-153.