Na zespół składa się siedem obiektów – luster i szyb w masywnych metalowych dwuteownikach. Szklane elementy posiadają różny stopień przejrzystości, wybarwienia, odblaskowości oraz przechylenia względem podłoża. Wszystko to powoduje, że przechodzący widz atakowany jest gamą zróżnicowanych obrazów (ruch na Kaponierze należy do najintensywniejszych w mieścieWłodzimierz Łęcki, Poznań – przewodnik po zabytkach i osobliwościach miasta dla przybyszów z dalszych i bliższych stron, wyd. Zysk i S-ka, Poznań, 2010, s.165, ).
Genezą powstania dzieła było zainteresowanie Berdyszaka tzw. fotografią efemeryczną. Artystę fascynują nietrwałe obrazy powstające na co dzień w naturze – np. odbicia powstające na powierzchni tafli wodnych, szyb czy kałuż. Usytuowanie obiektów w rejonie Kaponiery sprawia, że wchodzą one w dialog, nie tylko ze zróżnicowaną architekturą tego obszaru, ale także z jego bogatą historią (m.in. Dzielnica Cesarska, Collegium Iuridicum, Akademia Muzyczna, pomnik Ofiar Czerwca 1956, Hotel Merkury i MTP).