Podatek Clarke’a – zwany również podatkiem Grovesa-Clarke’a (ang. Groves-Clarke Tax, GCT) na cześć ekonomistów, którzy w latach 70. zainicjowali jego badania (Edward H. Clarke i Teodore Groves), jest częścią mechanizmu podejmowania decyzji Grovesa-Clarka dotyczącego możliwości dostarczenia dobra publicznego.
Wstęp Podatek Clarke’a to metoda zbiorowego określenia podaży dobra publicznego. Podatek ten jest próbą stworzenia systemu bodźców, w którym uczestnicy procesu decyzyjnego będą w optymalny sposób motywowani do ujawnienia swoich prawdziwych preferencji, czyli prawdziwej wartości, jaką przypisują danemu dobru publicznemu. Innymi słowy podatek ten ma motywować uczestników do mówienia prawdy na temat wartości, jaką przypisują dobru publicznemu. Podatek Clarke’a będzie płacony jedynie przez tzw. podmioty kluczowe, czyli osoby, które poprzez ujawnienie swoich preferencji zmieniają sumę wartości przypisywanej do dobra publicznego przez wszystkich uczestników na tyle, że będzie ona większa lub mniejsza od kosztu dostarczenia dobra a tym samym zmieni decyzję na temat dostarczenia tego dobra.
Etapy prowadzące do opłaty podatku Clarke’a Mechanizm podejmowania decyzji Grovesa-Clarke’a zakłada następujące etapy prowadzące do opłaty podatku Clarke’a: