Rosnąca samodzielność menadżerów i problem ich kontroli zauważone zostały już przez badaczy organizacji na początku XX wieku (Adolf Berle i Gardiner Means).
Istnieje kilka odpowiedzi na problemy menadżeryzmu w organizacjach. Teoria agencji wskazuje na konieczność skutecznej kontroli właścicielskiej nad menadżerami (monitoring, wprowadzanie bodźców zbliżających ich perspektywę do perspektywy właścicielskie, wprowadzenie rady nadzorczej). Menadżerowie pozostawieni samym sobie mają tendencję do wytwarzania własnych interesów organizacyjnych, nadmiernego rozrostu i zróżnicowania kierowanych przez siebie organizacji, kosztem udziałowców zainteresowanych maksymalizacją zysków.
W krytycznych studiach nad zarządzaniem menadżerowie traktowani są jako elita organizacyjna o własnych interesach i tożsamości. Są one wytwarzane i podtrzymywane przez proces ich szkolenia, a następnie racjonalizowane jako interesy organizacji.
Zgodnie z teorią interesariuszy właściciele kapitału są tylko jednymi z interesariuszy i wynagrodzenie ich wkładu nie powinno być jedynym celem działania przedsiębiorstwa.