Aby uniknąć wojny, Bismarck oddał sprawę pod osąd arbitrażu papieskiego, który przyznał wyspy Hiszpanom, dając Niemcom prawo do założenia na jednej z nich stacji bunkrowej i swobodę handlu.
3 czerwca 1887 roku uroczyście położono kamień węgielny pod budowę Kanału Cesarza Wilhelma. Miał on skrócić drogę z Bałtyku na Morze Północne i dać swobodę ruchów okrętom niemieckim nawet w przypadku ewentualnej blokady Cieśnin Duńskich. W uroczystości brało udział 21 jednostek Kaiserliche Marine, w tym siedem pancerników, które uświetniły ją salutem armatnim. Była to już ostatnia rewia morska z udziałem cesarza Wilhelma I przed jego śmiercią 9 marca 1888 roku.
Epoka wilhelmińska thumb|Cesarz Wilhelm II (w środku) na pokładzie małego krążownika „Geier”, 1894 Po krótkim panowaniu Fryderyka III, tron Rzeszy objął jego syn, Wilhelm II. Osobiście zafascynowany flotą, był już wcześniej mocno skonfliktowany z von Caprivim i całkiem jawnie wspierał opozycyjnych wobec niego oficerów marynarki. Po matce wnuk królowej Wiktorii, uważał brytyjską strategię morską za najlepszą na świecie, a Royal Navy za wzór do naśladowania. Wilhelm skorzystał wkrótce ze swych konstytucyjnych prerogatyw do osobistego dowodzenia marynarką i doprowadził do dymisji Capriviego. Jego następcą został mianowany wiceadmirał (w 1878 roku pechowy dowódca pancernika „Großer Kurfürst”), a po jego rychłej śmierci w styczniu 1889 roku wiceadmirał .