Stopniowo zwiększała się liczba uczniów, wykładowców, następowały zmiany organizacyjne. W latach 1932–1939 zajęcia odbywały się przy ul. Nowogrodzkiej. Szkoła prowadziła działalność oświatową pod nazwą „Państwowego Liceum Telekomunikacyjnego”, później „Państwowej Szkoły Teletechnicznej”. W 1937 r. Technikum stało się średnią szkołą zawodową i nosiło nazwę „Państwowego Liceum Telekomunikacyjnego”. Kształciła się w nim młodzież z całej Polski.

Po wybuchu II wojny światowej Liceum Telekomunikacyjne zlokalizowano na terenie zamkniętej przez Niemców Politechniki. Szkoła jednak nie przerwała działalności. Kształcono specjalistów dla odbudowy zniszczonej Polski, a także do zadań konspiracji. W dokonanym 1 lutego 1944 zamachu na dowódcę SS i Policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa Franza Kutscherę zginął absolwent szkoły Zbigniew Gęsicki ps. „Juno”. W tej akcji brał także udział także drugi absolwent Liceum Telekomunikacyjnego, Bronisław Hellwig ps. „Bruno”.

Tragiczny los spotkał również profesorów, np. Roman Trechciński został rozstrzelany w Politechnice podczas powstania warszawskiego.

Po zakończeniu wojny szkoła wznowiła działalność. Jej siedziba mieściła się kolejno przy ul. Ratuszowej, Nowogrodzkiej i Poznańskiej.