Pod koniec życia wyjechał do Rygi na cykl wykładów, które przerwał ze względu na zły stan zdrowia. Powrócił do Włocławka, gdzie zmarł 23 maja 1898 roku. Został pochowany na cmentarzu komunalnym we Włocławku, w kwaterze nr 54/8/85.
Twórczość
Zadebiutował w 1859 poematem Salvater. W 1868 opublikował poemat Sulamita, zaś w 1869 - poemat alegoryczno-wizyjny Sen odrodzenia, w którym optował za kompromisem między tradycją a światopoglądem pozytywistycznym. Napisał też m.in. tren Na cmentarzu (1876), inspirowany przeżyciem po stracie córki (na podobieństwo trenów Jana Kochanowskiego) oraz Żelazne czasy (1889). Oprócz tego zajmował się też tłumaczeniem utworów Puszkina.
W początkowym okresie twórczości w jego sztuce dominowała ironia i sarkazm. Od wydawania monodramatów z serii Zazdrość i miłość datuje się przełom w jego twórczości, w której zaczynają dominować motywy miłości.
Życie prywatne Jego pierwszą żoną była Kazimiera Mosch. Ich córka Katarzyna zmarła mając rok życia. W 1884 roku ożenił się z Aleksandrą Hecker, która była dyrektorką szkoły w której nauczał. Mieli jedną córkę, Władysławę, która w 1910 roku przejęła szkołę swojej matki.
W domu Aspisów prowadzono salon literacki, w którym bywali m.in. Gabriela Zapolska i Stanisław Noakowski.