We wrześniu 1939 roku polskie podwodne stawiacze min postawiły, zgodnie z otrzymanymi rozkazami, trzy zagrody minowe (łącznie 50 min SM-5), w rejonie Gdańska („Wilk”), na północny wschód od cypla helskiego („Ryś”) i na północ od Jastarni („Żbik”). Na tej ostatniej zatonął 1 października 1939 roku trałowiec M 85, na którym zginęło 23 marynarzy.
Konstrukcja SM-5 była miną kotwiczno-uderzeniową z hydrostatycznym (działającym na zasadzie różnicy ciśnień) przyrządem głębokości. Jej głównym elementem była kula z blachy stalowej o średnicy zewnętrznej 1,07 m, wewnątrz której znajdowały się: ładunek wybuchowy, detonator i zapalnik. Elementami inicjującymi wybuch były cztery wytyki, umieszczone w gniazdach w górnej półkuli kadłuba, które wysuwały się na zewnątrz dopiero po postawieniu miny w wodzie i ustaniu działania bezpiecznika glicerynowego. Kulisty kadłub spoczywał na wózku kotwicznym, z którym był połączony minliną.
masa całkowita: 1108 kg masa miny: 430 kg ładunek wybuchowy: 220 kg trotylu ładunek detonatora: 0,75 kg melinitu wysokość wraz z wózkiem kotwicznym: 1,51 m długość minliny: 200 m zanurzenie maksymalne: 30 m
Bibliografia
Kategoria:Miny morskie Kategoria:Broń historyczna Marynarki Wojennej Kategoria:Broń okrętów podwodnych