W ten sposób nowa idea osadnictwa spółdzielczego zyskiwała coraz większe poparcie ze strony kierownictwa ruchu syjonistycznego.
W 1911 na III Konferencji Poalej Syjon, Berl Katznelson rozwinął ideę tworzenia miejsc pracy w małych gospodarstwach rolnych tworzonych na ziemiach Żydowskiego Funduszu Narodowego. W 1913 na XI Kongresie Syjonistycznym, Arthur Ruppin poparł ideę tworzenia osad rolniczych na zasadach spółdzielczych. Rok później Katznelson rozwinął ideę organizacji spółdzielni. Ziemia miała być dzierżawiona, a członkowie osady rolniczej mieli sami decydować o przyjęciu nowych członków. Praca miała opierać się na wzajemnej odpowiedzialności, a w osadach obowiązywałby język hebrajski. W tym samym roku Vilkansky Isaac opublikował w „Young Executive Biuletyn” artykuł, w którym opisał zasady funkcjonowania takiej osady. Wybuch w 1914 I wojny światowej przerwał proces dyskusji do 1919.