Jej celem było stworzenie wspólnej instytucji regionalnej, która zapewniałby korzyści dla wszystkich osad bez naruszania ich autonomii. Napotkała ona jednak na silną opozycję przedstawicieli kibuców, która stała się szczególnie widoczną podczas dyskusji przy tworzeniu konstytucji ruchu.
W drugiej połowie lat 20. XX wieku znaczne trudności gospodarcze uniemożliwiły zakładanie nowych osiedli. Pojawiły się także duże spory odnośnie do sprawiedliwego podziału pieniędzy i innych środków pomiędzy osiedla rolnicze. Sytuacja wymuszała utworzenie ruchu, który umożliwiłby współpracę pomiędzy hebrajskimi osadami, tak na płaszczyźnie gospodarczej, jak i społecznej. Postawę taką zajęło kierownictwo ogólnoizraelskiego związku zawodowego Histadrut, które uważało, że ruch taki powinien być najwyższą władzą i sprawować kontrolę nad osadami. Kierownictwo ruchu syjonistycznego chciało jednak ograniczyć administrację i pracować bezpośrednio z mieszkańcami osiedli. Pozycja liderów Histadrut spostrzegana była jako ewentualne zagrożenie dla autonomii osad.