Po wyleczeniu, w czerwcu 1916 roku został przydzielony do stacji eksperymentalnej RFC w Orford Ness w Suffolk, jako pilot testowy. 1 sierpnia 1916 roku awansował do stopnia Flight Commandera (odpowiednik kapitana lotnictwa). W styczniu 1917 roku jako pierwszy w historii pilot Imperium Brytyjskiego dokonał skoku spadochronowego z samolotu Royal Aircraft Factory B.E.2.
Na front powrócił w lipcu 1917 roku i został przydzielony do No. 70 Squadron RAF (od 24 lipca). Pierwsze zwycięstwo odniósł 27 lipca na samolocie Sopwith Camel nad niemieckim samolotem Albatros D.V, w okolicach Ypres. W sierpniu 1917 roku odniósł 7 zwycięstw powietrznych. 8 września w ciągu 45 minut odniósł 3 zwycięstwa powietrzne, samemu odnosząc ranę dłoni. W 1917 roku został dwukrotnie odznaczony krzyżem Military Cross (26 września i 18 października).
W grudniu 1917 roku został przydzielony do stacjonującego w okolicach Edynburga No. 73 Squadron RAF. 23 grudnia w czasie lotów testowych na zdobycznym samolocie Albatros uległ wypadkowi i zginął na miejscu nad zatoką Firth of Forth.
Został pochowany na Comely Bank Cemetery w Edynburgu w Szkocji.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Asy myśliwskie Nowej Zelandii I wojny światowej Kategoria:Oficerowie RAF Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Wojskowym (Wielka Brytania) Kategoria:Spadochroniarze Kategoria:Ofiary katastrof lotniczych w Wielkiej Brytanii Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1917