na bliższych orbitach utrata masy na skutek sublimacji doprowadziłaby do zniszczenia obiektów. Orbity w pobliżu 0,15 i 0,18 au są destabilizowane przez rezonans orbitalny z Merkurym i Wenus, co tworzy przerwy w hipotetycznym pasie wulkanoidów analogiczne do przerw Kirkwooda w pasie planetoid. Wszystkie inne podobnie stabilne obszary w Układzie Słonecznym okazały się zawierać jakieś ciała niebieskie, choć efekty niegrawitacyjne takie jak ciśnienie promieniowania, efekt Poyntinga-Robertsona i efekt Jarkowskiego mogły zubożyć pierwotną populację wulkanoidów. Ocenia się, że obecnie nie istnieje więcej niż 300–900 wulkanoidów o promieniu większym niż 1 km, o ile w ogóle istnieją. Grawitacyjna stabilność strefy wulkanoidów wynika po części z faktu, że sąsiaduje z nią orbita tylko jednej planety. Pod tym względem można ją porównać do pasa Kuipera.
Zewnętrzna granica strefy wulkanoidów znajduje się około 0,20 au od Słońca. Orbity dalsze niż 0,21 au są niestabilne ze względu na grawitacyjne oddziaływanie Merkurego i jakikolwiek obiekt krążący tam trafiłby na orbitę przecinającą orbitę Merkurego w czasie rzędu 100 milionów lat;