II bitwa pod Oporto – jedna z bitew podczas wojen napoleońskich na Półwyspie Iberyjskim między oddziałami brytyjskimi i francuskimi, zakończona zwycięstwem tych pierwszych.
W kwietniu 1809 roku do Lizbony przybył Wellington, w celu objęcia dowództwa nad oddziałami brytyjskimi w Portugalii. Wkrótce wyruszył na północ w celu zmierzenia się z armią francuską dowodzoną przez marsz. Soulta. 8 maja doszło do starć awangard obu armii, zwycięskich dla Brytyjczyków, którzy w pogoni za wycofującymi się oddziałami francuskimi dotarli aż do rzeki Duero. Na przeciwległym jej brzegu, w mieście Oporto rozlokowały się oddziały Soulta.
Do bitwy doszło 12 maja. Brytyjczycy wykorzystali warunki naturalne. Rzeka Duero kilka kilometrów na wschód od Oporto tworzy załom, tak, że jej brzegi w tym miejscu nie są widoczne z miasta. Natomiast bezpośrednio przy Oporto, tuż przy północnym brzegu rzeki, ulokowane jest seminarium duchowne, które zapewniało osłonę przeprawiającym się oddziałom. Przy pomocy miejscowej ludności brytyjski oddział w liczbie 600 żołnierzy przeprawił się przez rzekę i rozlokował się na terenie seminarium. Wysłane przeciwko Anglikom 3 bataliony francuskie pod dowództwem gen.