Bitwa nad Reknicą – starcie zbrojne pomiędzy wojskami zachodniosłowiańskimi a siłami wschodniofrankijskiego (niemieckiego) króla Ottona I, które miało miejsce przypuszczalnie w pobliżu dzisiejszej miejscowości Pantlitz koło Ribnitz-Damgarten 16 października 955A. Turasiewicz, Dzieje polityczne Obodrzyców, Kraków 2004, s. 93.. Według meklemburskiego historyka Wilhelma Gottlieba Beyera pole bitwy znajdowało się w rejonie położonym pomiędzy Plauer See oraz Lenzer Reke. Bitwa zakończyła się porażką wojsk słowiańskich Obodrytów dowodzonych przez Stoigniewa. Po bitwie nastąpił trwający blisko 30 lat okres pokoju ze Słowianami zakończony wybuchem wielkiego powstania Słowian połabskich w 983 roku.
Kontekst historyczny W czasie gdy król Otton I uwikłany był w odpieranie ataków Węgrów, nastąpił sojusz Wichmana II oraz Ekberta z Ambergau z dwoma słowiańskimi książętami – Nakonem, założycielem dynastii Nakonidów, oraz jego bratem Stoigniewem. W roku 955 zwaśnione z Sasami plemię Obodrytów oraz inne zjednoczone plemiona słowiańskie najechały ziemie saskie, napadając m.in. na miasto Cocarescemier w którym zabito wszystkich pełnoletnich mężczyzn, a kobiety z dziećmi pojmano.