Karabin iglicowy Karlé wz. 1867 (ros. Игольчатая Bинтовка Карле обр. 1867) – rosyjski jednostrzałowy karabin iglicowy.
Historia W 1865 roku mieszkający w Wielkiej Brytanii Niemiec, Johann Friedrich Christian Carl (lub też: Carlé, Karl, Karlé) opracował karabin iglicowy własnej konstrukcji. Sukces niemieckiego karabinu Dreyse skłonił dowództwo rosyjskie do wprowadzenia własnego karabinu iglicowego, jednak bardziej zaawansowanego niż konstrukcja Johana von Dreyse. Wybór padł na karabin Karle, który został przyjęty na wyposażenie armii 28 marca 1867 rokuЯкимович А. А. Карле, английский оружейник // Энциклопедический словарь Брокгауза и Ефрона : в 86 т. (82 т. и 4 доп.). – СПб., 1890—1907..
Pierwsze egzemplarze powstawały poprzez przebudowę 6-liniowych karabinów wzór 1856 roku (i późniejszych), następnie produkowane były od podstaw. Testy nowego karabinu wykazały jego poważne wady: pękanie iglicy (wada typowa dla karabinów iglicowych, w których na ten element działały duże siły), nieszczelność zamka (wydostające się gazy prochowe mogły poparzyć strzelca), kiepska balistyka używanych pocisków, podatność na zanieczyszczenia niespalonymi resztkami prochu. Ostatecznie zrezygnowano z produkcji karabinu, a posiadane egzemplarze wysłano do wewnętrznych okręgów Rosji, na Syberię i do Turkiestanu.