Od 1946 do 1950 był korespondentem Międzynarodowego Biura Pracy w Polsce, zaś od 1950 do 1960 naczelnikiem wydziału, a następnie wicedyrektorem departamentu współpracy z zagranicą w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Od 1960 do 1963 był pracownikiem naukowym Centralnego Ośrodka Kadr Kierowniczych w Warszawie. W latach 1979–1982 był prezesem Międzynarodowego Stowarzyszenia Ergonomicznego. Członek Komitetu Helsińskiego. Zajmował się ergonomią, polityką społeczną, międzynarodowym prawem pracy. profesor Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie. W 1980 był doradcą NSZZ „Solidarność”. Był także uczestnikiem obrad Okrągłego Stołu.
Imieniem Jana Rosnera nazwano Ośrodek Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy we Wrocławiu.
Główne publikacje Zagadnienia czasu pracy (1962) Międzynarodowa polityka społeczna (1967), Polityka społeczna w pracy socjalnej (1978), Ergonomia (1985)
Bibliografia Halina Ćwirko, Pamięci Profesora Jana Rosnera, „Ochrona Pracy” nr 4/1992 Encyklopedia PWN, Tom 3, Warszawa 1991.
Kategoria:Członkowie Polskiej