Ta pierwsza miała zdobyć wieś Bretteville-le-Rabet, natomiast druga, poruszając się wzdłuż drogi Caen – Falaise, miała uderzyć na leżące 6 km dalej na południe wzgórze 195, opanować je i utrzymać do czasu nadejścia posiłkówB.A. Reid, No Holding Back, s. 304–305..
Siły stron W skład Grupy Bojowej Worthington wszedł 28 Pułk Pancerny „British Columbia” (d-ca ppłk Donald „Don” Worthington) – którego trzon stanowiły trzy szwadrony czołgów Sherman – oraz trzy kompanie piechoty Pułku „Algonquin” na transporterach opancerzonych M3 Half-track (d-ca ppłk A.J. Hay)„Pułki” państw Wspólnoty Brytyjskiej nosiły to miano jedynie ze względu na tradycję, a nie faktyczną siłę jednostek; w rzeczywistości odpowiadały amerykańskim czy niemieckim batalionom. Brian A. Reid, No Holding Back, s. xvii.. 31-letni Worthington był najmłodszym dowódcą na szczeblu pułku w 4 DPanc, jednak cieszył się zaufaniem Kitchinga, który uważał go za jednego ze swych najlepszych oficerów. Powierzone mu siły były wypoczęte, ale niedoświadczone. Nie brały udziału w walkach z 8 sierpnia, natarcie na wzgórze 195 miało być ich chrztem bojowymM. Bechthold, Lost in Normandy. The Odyssey of Worthington Force, s.