W czasie ataku Niemiec na ZSRR walczył wraz z Leibstandarte w ramach GA Południe. W lutym 1942 roku został dowódcą batalionu dział szturmowych. Pomiędzy czerwcem a wrześniem tego samego roku przebywał w Niemczech, gdzie kształcił się w Akademii Wojskowej. Po jej ukończeniu powrócił w stopniu SS-Sturmbannführera na front wschodni, aby objąć dowództwo nad batalionem w nowo sformowanym 1 Pułku Pancernym SS. Zimą 1943 roku wyróżnił się podczas trzeciej bitwy o Charków. W uznaniu za wzorowe dowodzenie swymi czołgami podczas tej bitwy, otrzymał Krzyż Niemiecki w Złocie oraz najwyższe niemieckie odznaczenie wojskowe – Krzyż Rycerski. W wieku 28 lat został awansowany na SS-Obersturmbannführera (podpułkownika).
thumb|left|200px|Narada dowództwa 12 Dywizji Pancernej SS podczas walk w Normandii. Od lewej: Wünsche, Fritz Witt, Kurt Meyer W lipcu 1943 roku został przeniesiony z Leibstandarte do formującej się w Belgii 12 Dywizji Pancernej SS „Hitlerjugend”, w której objął dowodzenie nad 12 Pułkiem Pancernym SS. Dywizja weszła do boju 6 czerwca 1944 roku w Normandii i walczyła tam przeciwko Kanadyjczykom, Brytyjczykom i Polakom, aż do czasu jej rozbicia w bitwie pod Falaise (7–21 sierpnia).