Układ wentylacji i ogrzewania z suwakowym systemem sterowania opracowano w Przemysłowym Instytucie Motoryzacji w Warszawie.
Układ napędowy thumb|Silnik FSO 1100 w Muzeum Techniki w Warszawie Do napędu prototypów Warsa zastosowano dwie wersje, 4-cylindrowych, rzędowych silników benzynowych. Jednostka napędowa umieszczona była poprzecznie w przedniej części nadwozia. Blok silnika oraz oparty na 5 łożyskach ślizgowych wał korbowy wykonane zostały z żeliwa, natomiast z aluminium głowica, w której umieszczony był jeden odlewany żeliwny wałek rozrządu. Napęd układu rozrządu zapewniał gumowy pasek zębaty. W układzie zasilania zastosowano gaźnik produkcji Fabryki Osprzętu Samochodowego w Łodzi. Pierwsza jednostka o pojemności skokowej 1092 cm³ osiągała moc maksymalną 54 KM. Drugi silnik o pojemności 1290 cm³ dysponował mocą maksymalną 61 KM, osiąganą przy 5200 obr./min. oraz maksymalnym momentem obrotowym 93 Nm przy 2800 obr./min. Jednostki napędowe zblokowane zostały ze sterowanym linką suchym sprzęgłem jednotarczowym oraz 5-biegową manualną skrzynią biegów. Napęd przekazywany był na przednie koła poprzez półosie nierównej długości z przegubami homokinetycznymi Birfielda-Rzeppa. Prototyp z mocniejszym silnikiem osiągał prędkość maksymalną 150 km/h, natomiast średnie zużycie paliwa wynosiło około 6,5 l/100 km.