Radoszyce (Ukr. Радошицї) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie sanockim, w gminie Komańcza. Ma status sołectwa. Leży nad potokiem Barbórka, u stóp granicznego pasma Beskidu Niskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie krośnieńskim.
W miejscowości znajduje się dawna cerkiew św. Dymitra, obecnie kościół rzymskokatolicki pw. Matki Bożej Wspomożycielki.
Historia Miejscowość ta wyznaczała granicę szlaku osadnictwa polskiego, kolonizowanego później powtórnie przez Wołochów. Pierwsze zapisy, pochodzą z 25 czerwca 1361 (Kod. Dyplomat. Małopolski., III, 143) w którym to roku król Kazimierz Wielki nadał braciom Pawłowi i Piotrowi Balom z Węgier opuszczone wsie: Zboiska, Wisłok i Radoszyce. Wieś była w posiadaniu Mikołaja Herburta Odnowskiego około roku 1539.
Od około 1848 do około 1854 właścicielem dóbr tabularnych w Radoszycach był Adolf Kern. Po nim wieś przejął Marian Chyliński. W 1911 właścicielem tabularnym był Andrzej Przystasz i wspólnicy, posiadający 413 ha.
Do 1914 wieś należała do powiatu sądowego Sanok, gmina Bukowsko. W 1898 wieś liczyła 1010 mieszkańców oraz 153 domy, powierzchnia wsi wynosiła 18,29 km². W okresie zaborów funkcjonowała na wsi szkoła.