Podwójna warstwa elektryczna (PWE), według przyjętego modelu Gouya-Chapmana-Sterna, posiada dwie warstwy: warstwę zewnętrzną, która znajduje się w kontakcie z fazą ciekłą jest nazywana warstwą dyfuzyjną; warstwę wewnętrzną, będąca w kontakcie z granicą faz, nazywana jest warstwą Sterna.
Przewodnictwo powierzchniowe może mieć wkład od przewodnictwa w warstwie dyfuzyjnej, oznaczane jako jak i od przewodnictwa występującego w warstwie Sterna (Helmholtza),
Wkład warstwy Sterna jest słabiej poznany i często jest określany mianem dodatkowego przewodnictwa powierzchniowegoDukhin, S.S. and Derjaguin, B.V. „Electrokinetic Phenomena”, John Wiley and Sons, New York (1974)..
Wkład jest nazywany przewodnictwem powierzchniowym Bikermana, który stworzył stosunkowo proste równanieBikerman, J.J. Z.Physik.Chem. A163, 378, 1933., które łączy przewodnictwo powierzchniowe z zachowaniem się jonów przy granicy faz. Dla elektrolitów symetrycznych i zakładając identyczne stałe dyfuzji jonów D+ = D− =D, otrzymuje się następujące równanie: