Szwecja w okresie I wojny światowej, dwudziestolecia międzywojennego oraz II wojny światowej była krajem neutralnym, ale polegała na Niemczech, również w czasie istnienia Niemiec hitlerowskich, z powodu niemieckiego rynku zbytu szwedzkiej rudy żelaza. Państwo szwedzkie stopniowo ograniczało jednak handel z III Rzeszą od 1944 roku. Stosunki dyplomatyczne Szwecji z III Rzeszą zakończyły się 7 maja 1945, po kapitulacji hitlerowców.
Stosunek Hitlera do Szwecji po zdobyciu przez niego władzy w Niemczech Po zdobyciu władzy przez Adolfa Hitlera w Niemczech wzrosło zainteresowanie wymianą gospodarczą z krajami skandynawskimi, w tym Szwecją. Kraje skandynawskie wejść miały w obręb hitlerowskiej gospodarki „wielkich przestrzeni”, bowiem Niemcy jako centrum przemysłowe potrzebowały „surowcowych peryferii”, do których włączono obszary Europy Północnej, np. szwedzka ruda żelaza. Interes gospodarczy miał być ściśle powiązany z wymogami nazistowskiego ekspansjonizmu polityczno-wojskowego. W 1935 roku w eksporcie Szwecji Niemcy były stopniowo wypierane przez Anglików. W połowie lat trzydziestych Szwecja weszła w fazę balansowania gospodarczego i częściowo politycznego między Anglią i Niemcami. Jednak zarówno III Rzesza, jak i Wielka Brytania, nie gwarantowały Szwecji optymalnych warunków wymiany ekonomicznej.