Część domów opuszczonych przez wysiedlonych mieszkańców narodowości ukraińskiej jest zajmowana przez miejscową ludność pochodzenia polskiego, często krewnych, pochodzących z mieszanych małżeństw.
Sierpień 1946 – działalność band UPA widać w pobliskich miejscowościach, gdzie płoną domy oraz kościoły i nierzadko cerkwie (w okresie wiosna–lato 1946 spalono praktycznie całe miasto Bukowsko).
Do domu nauczycielki – Stefanii Belina, pracującej w Szkole Podstawowej w Prusieku – dociera wiadomość dostarczona przez nieznaną z imienia i nazwiska dziewczynkę o treści: „Do nauczycielstwa w Prusieku. Jako wasz kolega po fachu ostrzegam was: zabierajcie co macie i uciekajcie z Prusieka, gdyż do krwawych porachunków z Prusiekiem przyjść musi. Zajęliście nasze domy i ziemie, mordowaliście naszych braci, w szkole staraliście się wynaradawiać nasze dzieci i za to musicie otrzymać zapłatę krwawą.”
Zaalarmowany treścią tego listu sołtys wsi Prusiek – Szymon Galik udaje się do PUBP w Sanoku. Otrzymuje kilkadziesiąt karabinów i organizuje posterunki i nocne warty wzdłuż całej wsi. Zadanie jest utrudnione przez to, że wieś rozciąga się na długości ok. 2 km po obydwu brzegach potoku Niebieszczanka.