Charakterystyka filmowa i inspiracje Początkowo kręcił lekkie komedie, od połowy lat 70. wplatywał do filmów mroczniejsze wątki, czym zaczął zjednywać sobie krytyków. Filmem Wnętrza rozpoczął karierę jako reżyser dramatów. Podczas pracy nad filmami przedkłada improwizację ponad treść scenariusza. W filmach często porusza temat śmierci. Podczas realizowania filmów uwzględnia budżet na ewentualny wynajem planu zdjęciowego na kolejne kilka tygodni w celu dokręcenia brakujących scen.
Na początku kariery stand-uperskiej wzorował się na Morcie Sahlu. Jako swoich idoli wymienia twórców, takich jak Sugar Ray Robinson, Willie Mays, Louis Armstrong, Ingmar Bergman i bracia Marx, ponadto w młodości inspirowali go dramaturg George Kaufman i humorysta S.J. Perelman. Ceni sobie także twórczość Michelangelo Antonioniego, Jean Renoira i Luis Buñuela, a także Eugène’a Ionesco, Jeana Geneta, Samuela Becketta i Franza Kafki.
W wielu filmach przedstawia Nowy Jork, który jest jego ulubionym miastem. W latach 2004–2014 nakręcił osiem filmów w Europie.