W 1875 roku Wielka Brytania wykupiła, za ponad 4 miliony ówczesnych funtów (pozyskanych z kredytu udzielonego przez bank Rotszyldów), egipski pakiet akcji Kanału Sueskiego, zyskując w ten sposób kontrolę nad żywotną dla niej drogą do swych posiadłości w Indiach i sposobność zyskania dominacji nad terytorium państwa.
Już rok później, ochraniając swe interesy wobec ogłoszenia bankructwa przez kedywa, Wielka Brytania i Francja narzuciły Egiptowi swą kontrolę i uzależniły jego rząd od własnych decyzji, umieszczając w nim po jednym przedstawicielu w randze ministra, z szerokimi pełnomocnictwami i odpowiedzialnych jedynie przed własnymi rządami i powołaną przez wierzycieli kedywa Kasą Długu Egipskiego. W czerwcu 1879 roku pod naciskiem obu mocarstw sułtan Abd-ul-Hamid II pozbawił Ismaila władzy, którą przejął jego syn Tewfik. Tak wyraźna dominacja Europejczyków wywołała niezadowolenie wśród nacjonalistycznie nastawionych członków egipskich elit. Jeden z nich, pułkownik Ahmad Orabi, stanął na czele opozycji i w początkach 1882 roku faktycznie odsunął Tewfika od władzy, wprowadzając własną dyktaturę. Rząd egipski przyznał mu tytuł paszy i mianował ministrem wojny.