Ahmed Orabi został 5 października przekazany do dyspozycji rządu kedywa i był sądzony za bunt. Zgodnie z porozumieniem, które zawarł z brytyjskim ambasadorem w Konstantynopolu, markizem Dufferin, przyznał się do winy i 3 grudnia 1882 roku został skazany na śmierć, wyrok jednak został zamieniony natychmiast na dożywotnią banicję. Wraz z sześcioma innymi przywódcami powstania został zesłany na Cejlon, gdzie pozostał do 1903 roku, gdy syn i następca Tawfika, Abbas II, zezwolił mu na powrót do Egiptu.
Następstwa W teorii interwencja brytyjska przywróciła poprzedni stan ustrojowy w Egipcie: władza należała do podległego sułtanowi kedywa. W praktyce Wielka Brytania uzyskała niemal nieograniczony wpływ na rządy w kraju. Konsul generalny Zjednoczonego Królestwa (w latach 1883−1907 był nim Evelyn Baring) kontrolował całość polityki i gospodarki Egiptu. Dowódcą armii egipskiej był odtąd brytyjski generał, w każdym ministerstwie funkcjonował brytyjski urzędnik-doradca, w praktyce nadzorujący prace ministra.