Provinz Pommern, 1894) oraz przez Bagmihla (Pommersches Wappenbuch, 1847).
Stojentin III, wymieniany w monografii rodu, miał być używany przez jego członków w XVIII wieku.
Wariant IV to herb z pieczęci Petera Ottona von Stojentina z Pogorzelic, przyłożona na dokumencie z około 1754 roku.
Herbowni Stojentin (Stegentin, Stenten, Stentin, Stogentin, Stogentyn, Stoguntin, Stoienthin, Stoientin, Stoientyn, Stoigentin, Stointin, Stoitzin, Stojenthin, Stöjentin, Stojętyn, Stontin, Stouwentin, Stowentyn, Stoyendyn, Stoyenthin, Stoyentin, Stöyentin, Stoyentyn, Stoygentin, Stogyntyn, Stoyntin, Stoyntin, Sztentyn, Szteyentyn, Szteytyn, Stajęcki).
Gałąź tego rodu osiadła w Wąglikowicach przybrała nazwisko odmiejscowe Wąglikowski, które samo następnie występowało z kilkoma przydomkami. Kasper Niesiecki, a za nim inni autorzy, przypisali tej rodzinie podobny do Stojentina herb własny.
Rodzina Stojentin Jedna z najstarszych pomorskich rodzin rycerskich. Jej nazwisko pochodzi od wsi Stowięcino. Najdawniej wzmiankowanymi jej członkami byli giermkowie Bertold i Maciej, wymienieni w 1341 roku w ziemi słupskiej.