Rezystor polaryzujący R1 działa jako ujemne sprzężenie zwrotne, pomagając ustalić punkt pracy inwertera U1 w jego liniowej części charakterystyki. Aby to zrozumieć, należy założyć idealność inwertera, a więc nieskończoną impedancję wejściową i zerową impedancję wyjściową. Wtedy rezystor sprawia, że potencjał wejścia i wyjścia inwertera jest równy, co skutkuje, że inwerter nigdy nie będzie w pełni w stanie niskim ani wysokim – tylko w obszarze przejściowym, gdzie będzie miał wzmocnienie. Dla inwerterów w technice CMOS rezystancja R1 jest rzędu megaomów. Element oznaczony jako R ogranicza prąd samego rezonatora, a poza tym jest również elementem ujemnego sprzężenia zwrotnego. Wartość R zależy przede wszystkim od napięcia zasilania oraz właściwości samego rezonatora kwarcowego. Dla TTL stosuje się przeważnie układ na dwóch lineryzowanych inwerterach, gdzie rezonator kwarcowy jest elementem pętli dodatniego sprzężenia zwrotnego, ale to już nie jest układ Pierce’a.