Paolo Moneglia (ur. ok. 1444 w Genui, zm. 1502 w Buda) – włoski dominikanin, inkwizytor, biskup Chios.
Pochodził z Genui, z rodziny, która w XVI wieku przyjęła nazwisko Giustiniani. Wstąpił do zakonu dominikanów w konwencie S. Maria di Castello w Genui w 1463. Następnie studiował teologię na uniwersytetach w Kolonii (1474–1476) i w Pawii (1476), uzyskując tytuł magistra w 1476. W sierpniu 1476 został wybrany przeorem konwentu S. Domenico w Genui, jednak zrezygnował w styczniu 1478 i poświęcił się pracy naukowo-dydaktycznej, m.in. w 1479-82 kierował katedrą tomistyczną na uniwersytecie w Pawii. W 1485 objął funkcję prowincjała Lombardii Górnej (tzw. Prowincji św. Piotra Męczennika), którą sprawował przez czteroletnią kadencję, do 1489.
W 1490 papież Innocenty VIII (1484–1492) mianował Moneglię Mistrzem Świętego Pałacu, którym pozostał także za następnego papieża Aleksandra VI (1492–1503) aż do 1499. W 1493 był członkiem komisji teologicznej, która odwołała dokonane przez Innocentego VIII potępienie tez filozoficznych Giovanni Pico della Mirandola. Brewe Aleksandra VI z 18 czerwca 1493 rehabilitujące filozofa wskazuje na decydujący wkład Moneglii w doprowadzenie do takiego rozstrzygnięcia.