Zaimek i czasownik wchodzą ze sobą w konflikt morfologiczny.
Przykłady w Presente de Indicativo (czas teraźniejszy):
Tú venís (zamiast „vienes”) Tú hablás (zamiast „hablas”) Tú partís (zamiast „partes”)
Koniugacja w voseo verbal (Presente de Indicativo) BezokolicznikForma standardowaVoseo verbalCantarTú cantasTú cantásBeberTú bebesTú bebésPartirTú partesTú partísVenirTú vienesTú venísHablarTú hablasTú hablás Końcówki (-ás, -és, -ís) pochodzą historycznie z koniugacji „vosotros ze średniowiecznego hiszpańskiego, jednak w tym paradygmacie nie występuje dyftongizacja (w Hiszpanii: vosotros cantáis, coméis). Końcówki są dodawane bezpośrednio do tematu czasownika.
3. Voseo pleno (pełne) W voseo pełnym zarówno zaimek „vos”, jak i system koniugacji drugiej osoby są ze sobą w pełni spójne.
Koniugacja w voseo pleno (Czas teraźniejszy Presente Indicativo) BezokolicznikForma standardowaVoseo plenoCantarTú cantasVos cantásBeberTú bebesVos bebésPartirTú partesVos partísVenirTú vienesVos venísHablarTú hablasVos hablás