Powstanie w forcie „Krasnaja Gorka” (ros. Восстание форта «Красная Горка») – bunt garnizonu fortu „Krasnaja Gorka”, fortu „Obruczow” i baterii „Sieraja Łoszadź” w połowie czerwca 1919 r.

W maju 1919 r. Północny Korpus wojsk Białych odrzucił słabe oddziały bolszewickiej 7 Armii do linii Zatoka Koporska-Gatczyna. Na pocz. czerwca tego roku w strefie przyfrontowej znalazły się forty broniące południowego brzegu Zatoki Koporskiej: „Krasnaja Gorka” i „Obruczow” oraz bateria „Sieraja Łoszadź”. W tym czasie na wodach Zatoki Fińskiej operowały przeciwko bolszewickiej Flocie Bałtyckiej brytyjskie okręty 1 eskadry lekkich krążowników. Wielu dowódców wojsk bolszewickich utrzymywało tajne kontakty z organizacjami antybolszewickimi. W samym Piotrogrodzie działali eserowscy konspiratorzy. Na obszarze kontrolowanym przez bolszewików co jakiś czas wybuchały powstania przeciwko ich władzy, mające najczęściej charakter chłopski. Oddziały 7 Armii były niedozbrojone, źle wyposażone, panował w nich głód, przez co panowało w nich niskie morale. Często dochodziło do dezercji.