Kurt Lück (ur. 28 grudnia 1900 w Chodzieży, zm. 5 marca 1942 koło Orszy) – niemiecki historyk, etnograf, działacz mniejszościowy w Polsce, podpułkownik w korpusie oficerów SS, doktor nauk filozoficznych.
Życiorys Maturę zdał w 1918 roku, następnie jako niemiecki ochotnik uczestniczył w walkach Powstania Wielkopolskiego. Brał udział w obronie Chodzieży 8 stycznia 1919 r. Uczestniczył w walkach o Piłę. Między innymi za tę działalność otrzymał Krzyż Żelazny II klasy.
Po opuszczeniu Polski i studiował slawistykę, filologię angielską i germańską na Uniwersytecie Wrocławskim. Był zaangażowany w niemieckie ruchy na terenie Prowincji Poznańskiej. W 1922 był promotorem powstania organizacji studenckiej Związek Studentów Niemieckich w Polsce (VDH – Verein Deutscher Hochschüler). Studia ukończył w 1924 składając dysertację o polskich chłopach w powieściach XIX wieku. Następnie wrócił do Polski dorabiając jako tłumacz. Zaangażował się w rozwijające się niemieckie organizacje mniejszościowe finansowane przez Republikę Weimarską. Skończył drugie studia – gospodarkę narodową na Uniwersytecie Poznańskim. Tam też uzyskał tytuł naukowy doktora filozofii. Próbował stworzyć silne niemieckie zrzeszenie w Łucku na Wołyniu.