Węgiel, bunkrowany w przestrzeniach przyburtowych oraz na międzypokładziu, oraz przyburtowe koferdamy wypełnione korkiem miały dawać dodatkową ochronę przed pociskami penetrującymi pancerz. Stanowiska dział 10-calowych miały cylindryczne osłony pancerne grubości maksymalnej 51 mm (2 cale). Również , umieszczona na śródokręciu między oboma kominami, miała pancerz 51 mm. Część podwodna nie była chroniona podwójnym dnem.

Służba w marynarce chilijskiej thumb|„Esmeralda” (z lewej) i „Magallanes” ostrzeliwują pozycje wojsk prezydenta Balmacedy pod Concón „Esmeralda” dotarła do Chile 16 października 1884 roku, będąc w tym momencie najnowocześniejszym i największym okrętem w regionie. W następnym roku została wysłana do Panamy, by dopilnować chilijskich interesów w obliczu rozruchów w rejonie Przesmyku Panamskiego, a następnie zawinęła do ekwadorskiego Guayaquilu, gdzie reprezentowała lokalną potęgę chilijskiej marynarki wojennej. W 1891 roku „Esmeralda” wzięła udział w działaniach podczas wojny domowej w Chile, przyczyniając się do zwycięstwa sił wiernych Kongresowi. W lutym jej artyleria bombardowała Iquique, zaś w sierpniu, w decydującej bitwie, Concón, gdzie ogień ciężkich dział doprowadził do załamania się wojsk prezydenta Balmacedy.